czwartek, 15 czerwca 2017

(King Arthur: Legend of the Sword)

Reżyseria: Guy Ritchie

Scenariusz: Guy Ritchie, Joby Harold, Lionel Wigram

Grają (ci istotni): Charlie Hunnam, Jude Law, Eric Bana, Aidan Gillen

5/10

Jeśli Guy Ritchie bierze się za legendę Króla Artura i Excalibura, można się spodziewać, że legendarni rycerze będą drobnymi opryszkami, którzy poza tym, że będą machać mieczami, będą też biegać po Londinium, załatwiać drobne brudne interesy i będą gadać cockneyem. Wszystko to w tym filmie jest. Zresztą nie tylko. Jest kilku lubianych przez Ritchiego aktorów (niestety bez Vinniego Jonesa, ale na otarcie łez pojawia się... David Beckham – co ciekawe kinowa sala nie zareagowała, młodzież już chyba nie pamięta Beckhama), są efektowne ujęcia w zwolnionym tempie, szybkim montażem, ze stopklatkami, jest wreszcie fajna muzyka. Problem w tym, że tego wszystkiego jest za mało.

Niestety Guy Ritchie dostał prawdopodobnie od producentów zadanie zrobienia klasycznej bajkowej superprodukcji, w której bohater na początku spada na samo dno, a potem pokonuje główny czarny charakter i wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Powiedzieli mu oczywiście, że może ją zrobić po swojemu, ale „po swojemu” zrozumieli zapewne bardziej jako „jak Sherlocka Holmesa”, a nie jako „jak Przekręt”. No i taki zrobił. Oczywiście drobiazgi bardzo cieszą. Fajnie, że np. bohaterowie opowiadają co zrobili, żeby za chwilę widz zobaczył, że to właśnie robią. Cieszy charakterystyczny szybki montaż. Ale to wszystko nieco z czasem rozpływa się w przesyconej komputerową grafiką i efektami historii, która kompletnie niczym nie różni się od produkowanych taśmowo „Bogów Egiptu”, „Warhammera”, „Starcia tytanów” i „Gniewu tytanów”, „Bogów i herosów”, etc. Czyli bierzemy jakąś legendę, albo mit, dorzucamy znanych aktorów i robimy historię od zera do bohatera, ze szczęśliwym zakończeniem. Ponieważ to akurat ten reżyser, jest nieco nostalgicznie, ale lepiej obejrzeć po raz n-ty „Przekręt” albo „Porachunki” (albo choćby bardzo niedoceniane „Rocknrolla”), niż to.

Scena warta uwagi:

Jedna z pierwszych, która pokazuje dorastanie młodego Artura. Bardzo ritchie'owska.

21:35, kubadybalski , fantasy
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 23 maja 2017

(All Governments Lie, 2016)

Reżyseria: Fred Peabody

Bez oceny

Takie rzeczy zdarzają się bardzo rzadko. Zazwyczaj „fake news” jest konsumowany w samotności, częściej występuje na facebookowym feedzie, rzadziej w telewizji, tak czy inaczej nie mamy możliwości oglądania na żywo reakcji publiczności, patrzącej na nieprawdę stylizowaną na prawdę.

Ja tę reakcję widziałem, widziałem nawet kilka osób oklaskujących film „All Governments Lie”, podczas niedawnego warszawskiego festiwalu Docs Against Gravity.

Pierwsza lampka ostrzegawcza powinna była zapalić się po kilku sekundach projekcji, gdy okazało się, że producentem filmu jest Oliver Stone, który właśnie pojechał do Cannes w roli pożytecznego idioty Władimira Putina, druga, gdy na ekran wszedł Michael Moore, posługujący się fake newsami, na długo, zanim ktokolwiek pomyślał, by je tak nazywać. Nawiasem mówiąc, „Fahrenheit 9/11” występuje w filmie jako wiarygodne źródło.

***

Reżyser Fred Peabody zaprosił Moore’a, Carla Bernsteina, Noama Chomsky’ego i innych, by pobiadolili nad stanem dziennikarstwa. Wszyscy startują od niezbyt kontrowersyjnej tezy, że systemy demokratyczne potrzebują dziś dziennikarstwa śledczego bardziej niż kiedykolwiek, a obowiązkiem mediów jest kontrolowanie władz. Peabody wraz ze swoimi gośćmi idzie jednak dalej. Ich zdaniem mainstreamowe media służą za tuby władz, dodatkowo są zniewolone przez globalne korporacje, płacące im za reklamy, a w ogóle to wolą koncentrować się na losach Kim Kardashian i Justina Biebera. Prawdziwe dziennikarstwo jest natomiast uprawiane poza największymi koncernami medialnymi.

Zatrzymajmy się na chwilę nad zależnościami między koncernami medialnymi i korporacjami, gdyż sposób ich pokazania w filmie doskonale oddaje metodę Peabody’ego. Otóż zdaniem reżysera, CNN, NBC, „New York Times”, „Washington Post” i reszta mainstreamu nie opowiedzą się przeciwko kolejnej amerykańskiej wojnie, gdyż straciliby reklamy od szeroko pojętego przemysłu zbrojeniowego. Nie rzucą też na sztandar walki z globalnym ociepleniem, gdyż przestaną się u nich ogłaszać kopalnie, elektrownie i inne firmy niszczące klimat. Ile czasu antenowego CNN poświęca na walkę z globalnym ociepleniem? Jaki procent budżetu stacji stanowią wpływy od firm, które przyczyniają się globalnego ocieplenia? Tego reżyser nam nie mówi. Tak jest i już.

Ja oczywiście nie wykluczam, że los CNN zależy od reklam granatników, strzelb, czołgów itd., biorę nawet pod uwagę, że granatniki są na tej antenie reklamowane bez przerwy. Ale od reżysera stawiającego tak mocną tezę, wymagam twardych danych. Albo reklamy producentów granatników stanowią 1, 10, albo 90 procent budżetu CNN. I albo globalne ocieplenie zajmuje 1, 10 albo 90 procent czasu antenowego CNN.

***

Reżyser pokazuje nam też ostatnich sprawiedliwych. Dziennikarzy, którzy poza mediami głównego nurtu odwalają fantastyczną robotę. W przeciwieństwie do pustych sprzedawczyków z telewizji są to wyłącznie ludzie bez skazy, traktujący swój zawód jak misję.

Za autorytet robi zatem Matt Taibbi z „Roling Stone”, który kilka lat temu bronił się przed krytyką swojego tekstu, mówiąc, że wysmażył go w narkotycznym widzie. Po publikacji „The 52 Funniest Things About the Upcoming Death of the Pope" redaktor „New York Press” został wylany na zbity pysk. O tym epizodzie oczywiście w filmie nie ma ani słowa.

Zobaczycie natomiast na ekranie Amy Goodman z „Democracy Now!”, która w obozie dla uchodźców w Calais diagnozuje, że większość krajów, z których pochodzą przebywający tam ludzie, była kiedyś bombardowana przez Stany Zjednoczone, a potem wprost pyta mieszkańców, czy za to, że się tutaj znaleźli, odpowiada mocarstwo zza oceanu. Tak, „Democracy Now!” na bardzo trudne i skomplikowane pytania udziela bardzo prostych odpowiedzi.

Gwiazdą filmu jest też Cenk Uygur, który przez 25 lat zaprzeczał, jakoby doszło do ludobójstwa Ormian, w 2015 r. przeprosił za „wcześniejsze komentarze na ten temat” i ogłosił, że nie będzie się w tej sprawie wypowiadał, bo „nie ma wystarczającej wiedzy”. Niedługą przeszedł zatem drogę - od człowieka, który wierzył w sztuczną mgłę, trotyl i bombę termobaryczną, do uważającego, że wszystko należy jeszcze raz dokładnie sprawdzić, bo tak naprawdę, nie wiadomo, jak było. O tym również z filmu się nie dowiecie, podobnie jak o tym, że w ubiegłym roku Uygur służył za wodzireja podczas wieców Berniego Sandersa. Gdyby ten kandydat pokonał Hillary Clinton, a później Donalda Trumpa, Uygur zapewne deptałby mu dziś po piętach, krytycznie analizował każde wystąpienie, w każdej decyzji doszukiwałby się wpływu lobbystów.

Być może właśnie Uygur najlepiej oddaje to, jak Peabody pojmuje dziennikarstwo. Jemu nie chodzi o wartości, demokrację, misję mediów. Jeśli w Białym Domu mieszka akurat jakiś Bush, trzeba być czujnym, węszyć tak mocno jak się da, a jeśli się nie da, to zarzuty wymyślić. Ale jeśli do władzy prze ktoś, kto nie tylko serce i wątrobę, ale także plecy ma po lewej stronie, można zrezygnować z kontroli i zająć się klaskaniem.

Żeby była jasność: Bush junior był jednym z gorszych lokatorów w historii Białego Domu, Sanders - lepszym kandydatem na prezydenta niż Trump i Clinton. Ale dziennikarz fetujący go na wiecach, przestaje być dziennikarzem.

***

Najwięcej o tym filmie mówią dwie sceny, które dzieli może 20 minut. W pierwszej widać Donalda Trumpa przemawiającego w czasie kampanii: „Meksykanie wysyłają do Ameryki przestępców, dealerów narkotyków i gwałcicieli. Choć zapewne są wśród nich także porządni ludzie”. Po kilkunastu minutach na ekran wchodzi Moore: „Wszystkie rządy kłamały i kłamią. Choć niewykluczone, że niektóre mówią prawdę”.

Tak, metoda jest ta sama, na ekranie obserwujemy po prostu inną twarz populizmu, który wyniósł do władzy byłego gospodarza reality show.

Edward Murowski

21:56, kubadybalski , dokumentalny
Link Dodaj komentarz »
sobota, 22 kwietnia 2017

(Ghost in the Shell, 2017)

Reżyseria: Rupert Sanders

Scenariusz: Jamie Moss, William Wheeler, Ehren Kruger na podstawie mangi Masamune Shirowa pod tym samym tytułem

Grają (ci istotni): Scarlett Johansson, Pilou Asbaek, Michael Pitt, Juliette Binoche, Takeshi Kitano

3/10

Dobry film science fiction wyróżnia to, że co chwila widzowie rozdziawiają japę, widząc jak fajne i przydatne są technologiczne rozwiązania w przyszłości. Zachwycają się tym, na co sami by nie wpadli, a w filmie to działa. Oglądający jest urzeczony logiką świata, którego nie zna. Zły film science fiction próbuje widza omamić błyskotkami. Twórcy co chwila rzucają mu w oczy różne niezwykle efektowne rzeczy, dbając o to, żeby migały, latały i strzelały laserami, niespecjalnie zastanawiając się po co. W „Ghost in the Shell”, które właśnie jest w kinach, jest scena, w której widzimy ulicę z góry, a na niej strzałki, takie jak zwykle informują o kierunku jazdy, tyle że te są hologramami, ruszają się i migają. Bardzo to efektowne, ale siedziałem w kinie i zastanawiałem się właściwie po jaką cholerę, ktoś kilka (kilkadziesiąt) lat przed wydarzeniami w filmie postanowił w tym mieście „dobra, to teraz nie malujemy białą farbą, tylko robimy te hologramy”. To efektowne, ale nie znajdzie się w tym sensu. Niestety cały ten film taki jest.

Oryginalny, animowany „Ghost in the Shell” sprzed 22 lat jest filmem, który się nie zestarzał. Jest aktualny do dziś. Aktorski „Ghost in the Shell” już dziś jest przestarzały, a aktualny mógł być gdzieś między „Robocopem” a pierwszym „Matrixem”. Niestety nie liczcie na to, że reżyser Rupert Sanders wziął tamten scenariusz i nakręcił remake. To nie byłoby takie złe, bo wyszedłby dobry film. Niestety chyba uznano, że amerykański widz nie zrozumie o co chodzi i postanowiono fabułę uprościć. A w każdym miejscu które zmieniano i upraszczano, psuto historię niemiłosiernie. W efekcie, mimo że nieliczne sceny są nakręcone w stylu 1:1 w porównaniu z oryginałem, pozostałe składają się w nielogiczny ciąg zdarzeń, w którym miłość zwycięża wszystkie przeciwności (!), wszyscy żyję długo i szczęśliwie (!!) i będzie można nakręcić sequel ze Scarlett Johansson (!!!). Jedyne co ten film wyciąga za uszy na ocenę wyżej, niż zasługuje, to muzyka, której autor Clint Mansell korzystał z oryginalnego soundtracka Kenjiego Kawaiego. To za mało, żeby tracić czas na ten film.

Scena warta uwagi

Jest w filmie scena w której Major (bo w tym filmie główna postać nazywa się „Major”, z niezrozumiałego powodu twórcy postanowili właściwie nie skorzystać z imienia i nazwiska „Motoko Kusanagi”) stoi przed lustrem, które symetrycznie odbija jej obraz nie względem płąszczyzny, ale osi. Jeden z niewielu ciekawych pomysłów w filmie.



niedziela, 26 marca 2017

(Pokot, 2017)

Reżyseria: Agnieszka Holland

Scenariusz: Agnieszka Holland, Olga Tokarczuk na podstawie powieści tej drugiej „Prowadź swój pług przez kości umarłych”

Grają (ci istotni): Agnieszka Mandat, Wiktor Zborowski, Jakub Gierszał, Borys Szyc, Andrzej Grabowski, Tomasz Kot, Katarzyna Herman

7/10

Jeśli od kina oczekuje się żeby mówiło to, co ludziom aktualnie chodzi po głowie, to chyba trudno znaleźć od tego lepszą specjalistkę niż Agnieszka Holland. Choć znalazłoby się co najmniej kilka lepszych filmów, które nakręciła, to „Pokot” ma tę wartość, że idealnie wstrzelił się w swój czas, choć przecież powieść Tokarczuk, dość wiernie zekranizowana, została wydana już kilka lat temu. I nie chodzi tu tylko o pseudoministra, który nie jest ogólnonarodowym pośmiewiskiem tylko dlatego, że w rządzie są śmieszniejsi od niego. Bardziej o to, że dopiero jakoś tera Polacy odkrywają, że w tym kraju jest ogromna i potężna rzesza pasjonatów, których hobby polega na mordowaniu. W dodatku są zdziwienie, że inni są tym zdziwieni.

W „Pokocie” nie chodzi o zwierzęta, tylko o ludzi. To film o „nawiedzonej wariatce”, która z uporem maniaka walczy z całym światem. Holland nie tylko pokazuje jej racje, które zwykle umykają przesłonięte przez ekscentryczność, ale przede wszystkim – i to jest olbrzymia siła tego filmu – wskazuje jak bezsilny bywa człowiek wobec otaczającej go obojętności i jak przerażająca to sytuacja. Nie trzeba wielkiego wysiłku by dostrzec, że Duszejko ma rację. Wskazuje na oczywiste łamanie prawa, niemoralne zachowania ludzi, niewychowawcze postępowanie szkoły, kompletny brak miłosierdzia kościoła, etc. Wszyscy dookoła widzą babę krzyczącą, że „zabijanie zwierząt jest złe” i tyle, i pukają się w czoło. Holland za to pokazuje właśnie, że zabijanie zwierząt jest sprzeczne z tym, co szereg szacownych osób i instytucji głosi wszem i wobec, by od czasu do czasu wyskoczyć sobie do lasu. Kto czytał powieść i tak obejrzy z zainteresowaniem. Kto nie czytał, niech przeczyta a potem obejrzy.

Scena warta uwagi:

Pierwsza w filmie. Przepiękna. W dodatku podkreślona doskonałą muzyką, która jest dużym plusem „Pokotu”.

P.S. Świetny jest anglojęzyczny plakat. Warto go tu pokazać.



13:44, kubadybalski , thriller
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 16 marca 2017

(Ah-ga-ssi, 2017)

Reżyseria: Park Chan-wook

Scenariusz: Park Chan-wook, Chung Seo-kyung na podstawie powieści „Fingersmith” Sarah Waters

Grają (ci istotni): Kim Min-hee, Kim Tae-ri, Ha Jung-woo, Cho Jin-woong

7/10

Oglądając ten film dostaniecie wszystko, czego można się spodziewać po koreańskim thrillerze erotycznym, a więc wisielców, dręczenie dzieci oraz seks ze zwierzętami (i założę się, że nie zgadniecie, o jakie zwięrzę chodzi). Poza tym dostaniecie bardzo efektowny dreszczowiec, w którym co jakiś czas historia wywraca się do góry nogami. Park Chan-wook samą opowiesć snuje po mistrzowsku (choć też trzeba przyznać, choc trochę rozwleka), każe widzowi myśleć w taki sposób, jaki jest mu potrzebny, by za chwilę go zaskoczyć. Rzecz jasna od początku zdajemy sobie sprawę, że chodzi o odgadnięcie kto z kim kogo wystrychnie na dudka, ale do końca nie można być pewnym, że rzeczywiście nasi faworyci okażą się tymi, którzy wygrywają. Często ten film nazywa się „bardziej tarantinowskim od filmów Tarantino”. Nie do końca, bo koreański reżyser wywleka na wierzch uczucia swoich bohaterów, a przecież uczucia bohaterów Tarantino wyrażają się głównie w tym czy strzelają spokojnie, czy może wpakowują w ofiarę cały magazynek. Ale jednak pogmatwanie historii trochę ich upodabnia.

Co więcej Park Chan-wook jest szczególarzem. Wnętrza i krajobrazy są piękne, a operator nie żałował taśmy by to pokazać. Świetna jest też muzyka. Cała wizualna i dźwiękowa strona filmu ma zbudować atmosferę, która pozwoli na śledzenie losów głównych bohaterów. Nie odwraca od nich uwagi, ale nie da się oprzeć wrażeniu, że każde ujęcie jest dokładnie zaplanowane, namalowane, a następnie odtworzone w rzeczywistości. Być może najbardziej przy tym filmie napracowali się scenografowie. Warto iść na ten film również po to, żeby się napatrzyć.

Scena warta uwagi:

Choćby jedna z pierwszych w filmie gdy Sook-hee jedzie samochodem do dworu, w którym będzie służyć jako pokojówka. Już wtedy widać jak ładny film będziemy oglądać.

P.S. No i plakat. Plakat jest wybitny.



16:35, kubadybalski , thriller
Link Dodaj komentarz »
środa, 15 marca 2017

(Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej, 2017)

Reżyseria: Maria Sadowska

Scenariusz: Krzysztof Rak

Grają (ci istotni): Magdalena Boczarska, Eryk Lubos, Piotr Adamczyk, Borys Szyc

6/10

Ten film ma kilka zalet i kilka wad. Choć w polskim kinie już parę lat temu coś drgnęło i produkuje filmy, na które nie tylko da się chodzić, ale wręcz chodzi się z przyjemnością, to cierpi wciąż na deficyt sympatycznych i uśmiechniętych bohaterów. Ci dostępni widzom, przeważnie cierpią bo przeżywają wewnętrzne rozterki („Zjednoczone Stany Miłości”), cierpią bo są społecznie dysfunkcjonalni („Ostatnia rodzina”), cierpią bo czasy są podłe („Powidoki”), albo zwyczajnie są przedmiotem niekontrolowanej fali zbrodni i okrucieństwa („Wołyń”). Istotnie trudno zachować dobry humor. Tym milej ogląda się pozytywnie nastawioną i pełną energii Michalinę Wisłocką, która przecież w życiu jakoś wybitnie wygodnie nie miała. W dodatku Magdalena Boczarska gra ją brawurowo. Po raz kolejny udowadnia, że to nazwisko na plakacie, to gwarancja jakości, a nie tylko (choć przecież również), kawałka nagości tu czy ówdzie. Dla Boczarskiej warto na ten film iść, bo jako jedyna nie wygląda jak rekwizyt, który ma widzowi przypominać, że rzecz dzieje się w PRL-u.

No i tu dochodzimy do minusów. „Sztuka kochania...” nie unika problemu wielu filmów opowiadających historię sprzed kilkudziesięciu lat, w których dużo uwagi zwraca się na to, żeby po ulicy przejechał autobus-ogórek, ale mniej, żeby ta ulica nie wyglądała jakby z niej przepędzono przed chwilą przechodniów, żeby nakręcić trzy sceny. Wychodzi z tego mało przekonujący obrazek. Naprawdę nie trzeba każdemu aktorowi przyprawiać wąsów, a każdej kobiecie fryzury z lat siedemdziesiątych. W ten PRL po prostu trudno uwierzyć, więc i historię ogląda się bez wielkich emocji. Historię, choć z gigantycznym potencjałem, to jednak dość chaotyczną, w której kilka postaci pojawia się nie wiadomo skąd i nie wiadomo gdzie ginie (mężczyzna spod prysznica, dozorca (?), przez kwadrans byłem przekonany, że Szyc gra jakiegoś konferansjera), a twórcy chcieli przekazać kilka morałów, kilka przestróg i kilka mrugnięć do widza, więc wszystko się miesza. Montażysta ciął aż miło. Ale film nie jest tak zły, jak moglibyście się obawiać, choć też nie tak dobry jak mógłby być.

Scena warta uwagi:

Eryk Lubos podrywający Boczarską jest bezbłędny.



19:00, kubadybalski , obyczajowy
Link Dodaj komentarz »
sobota, 25 lutego 2017

Znów Oscary. Co prawda teoretycznie bukmacherzy wiedzą wszystko i nie ma żadnych niespodzianek, ale przed rokiem stado nagród miał zgarnąć niedźwiedź, a jednak ta najważniejsza nagroda trafiła do skromnego filmu o dziennikarzach, który był faworytem Filmotatnika. Dlaczego więc znów nie spróbować spisać listy kto powinien dostać nagrody?

Najlepszy film

 Czytając Filmotatnika dobrze wiecie, że najbardziej podobał mu się film o kosmitach, czyli „Nowy początek”. Choć warto nadmienić, że jeśli nagrodę dostanie „Manchester by the Sea” też wstydu nie będzie [faworyt bukmacherów - „La La Land”, wg Williama Hilla]

Nominacje:  „Aż do piekła”, „Fences”, „La La Land”, „Lion. Droga do domu”, „Manchester by the Sea”, „Moonlight”, „Nowy początek”, „Przełęcz ocalonych”, „Ukryte działania”

Najlepszy reżyser

No cóż. Choć chciałoby się nagrodzić Villeneuve'a, to nagroda chyba należy się Damienowi Chazelle'owi, bo zapanowanie nad tańczącym Ryanem Goslingiem (w zasadzie tańczącym wszystkim w tym filmie) to duży wyczyn. Ten film ma zmienną dynamikę i tempo. Chazelle zrobił film zupełnie inny niż „Whiplash”. Lepszy. [faworyt – Damien Chazelle]

Damien Chazelle „La La Land”, Mel Gibson „Przełęcz ocalonych”, Barry Jenkins „Moonlight”, Denis Villeneuve „Nowy początek”, Kenneth Lonergan „Manchester by the Sea”

Najlepsza pierwszoplanowa rola męska

Garfield w tym gronie to pomyłka, Gosling w tym gronie jest na wyrost. Casey Affleck, do tego grona nie pasuje, bo (tak mi się wydawało) właściwie nie umie grać, ale (jak się okazało) jednak umie na poziomie godnym Oscara. [faworyt – Casey Affleck]

Casey Affleck „Manchester by the Sea”, Andrew Garfield „Przełęcz ocalonych”, Ryan Gosling „La La Land”, Viggo Mortensen „Captain Fantastic", Denzel Washington „Fences”

Najlepsza pierwszoplanowa rola żeńska

I tu problem, bo Filmotatnik widział tylko trzy z pięciu ról. Z tercetu Meryl Streep, Emma Stone, Natalie Portman zjawiskowa była ta pierwsza, bardzo dobra ta druga. [faworytka – Emma Stone]

Isabelle Huppert „Elle”, Ruth Negga „Loving”, Natalie Portman „Jackie”, Emma Stone „La La Land”, Meryl Streep „Boska Florence”

Najlepsza drugoplanowa rola męska

Byłoby bardzo fajnie gdyby Oscara dostał Jeff Bridges, bo jego szeryf jest wręcz książkowym szeryfem. Zresztą Filmotatnik będzie zadowolony, jeśli w tej kategorii dostanie jakikolwiek szeryf. [faworyt – Mahershala Ali]

Mahershala Ali „Moonlight”, Jeff Bridges „Aż do piekła”, Lucas Hedges „Manchester by the Sea” Dev Patel „Lion. Droga do domu”, Michael Shannon „Zwierzęta nocy”

Najlepsza drugoplanowa rola żeńska

Mocna kategoria. Ale Filmotatnik jest zachwycony Naomie Harris, która przekracza to, czego można się po niej spodziewać. [faworytka – Viola Davis]

Viola Davis „Fences”, Naomie Harris „Moonlight”, Nicole Kidman „Lion. Droga do domu”, Octavia Spencer „Ukryte działania”, Michelle Williams „Manchester by the Sea”

Najlepszy scenariusz oryginalny

Tak jak za reżyserię, Damien Chazelle mógłby dostać nagrodę za scenariusz „La La Land” – misterną konstrukcję z wielu klocków. Ale w tej kategorii Filmotatnik daje mu jednak mniejszą przewagę, również z powodu mocnej i wyrównanej konkurencji. Przy zastrzeżeniu, że nie widział „20th Century Woman”. [faworyt – „Manchester by the Sea”]

Taylor Sheridan „Aż do piekła”, Damien Chazelle „La La Land”, Jorgos Lantimos i Efthimis Fillippou „Homar”, Kenneth Lonergan „Manchester by the Sea”, Mike Mills „20th Century Woman”

Najlepszy scenariusz adaptowany

Eric Heisserer za „Nowy początek”, a w nim wzorowe prowadzenie widza przez historię. Nie ma dyskusji, tym bardziej że w tej kategorii brakuje Toma Forda za „Zwierzęta nocy”. [faworyt - „Moonlight”]

Eric Heisserer „Nowy początek”, na podstawie opowiadania „Historia twojego życia” Teda Chianga, August Wilson „Fences”, na podstawie sztuki teatralnej „Płoty” własnego autorstwa, Allison Schroeder i Theodore Melfi „Ukryte działania”, na podstawie powieści „Hidden Figures” Margot Lee Shetterly, Luke Davis „Lion. Droga do domu”, na podstawie powieści „A Long Way Home” Saroo Brierly i Larry’ego Buttrose’a, Barry Jenkins i Tarell Alvin McCraney „Moonlight”, na podstawie sztuki „In Moonlight Black Boys Look Blue” McCraneya

Najlepsze zdjęcia

Piekielnie wyrównana kategoria (łącznie z „Milczeniem” którego Filmotatnik nie widział, ale widział zwiastun, zna filmy Prieto i raczej nie spodziewa się fuszerki). Ale nagroda należy się Bradfordowi Youngowi za magnetyzm w „Nowym Początku”. Fraser (za obraz który jest równorzędnym ze scenariuszem narzędziem opowieści w „Lion. Droga do domu”) też mógłby ją dostać. [faworyt - „La La Land”]

Linus Sandgren „La La Land”, Greig Fraser „Lion. Droga do domu”, Rodrigo Prieto „Milczenie”, James Laxton „Moonlight”, Bradford Young „Nowy początek”

Najlepsza muzyka

Jedyna, która zostaje w uszach po filmie, to ta Dustina O’Hallorana i Volkera Bertelmanna w „Lion. Droga do domu”. Średni film ze świetnymi zdjęciami i muzyką. [faworyt - „La La Land”]

Mica Levi „Jackie”, Justin Hurwitz „La La Land”, Dustin O’Halloran i Volker Bertelmann „Lion. Droga do domu”, Nicholas Britell „Moonlight”, Thomas Newman „Pasażerowie”

Najlepszy montaż

Płynie się przez „Nowy początek”. Ten film jest jak mecz, w którym przerwa nadchodzi zaskakująco szybko. [faworyt - „La La Land”]

Jake Roberts „Aż do piekła”, Tom Cross „La La Land”, Joi McMillon i Nat Sanders „Moonlight”, Joe Walker „Nowy początek”, John Gilbert „Przełęcz ocalonych”

P.S. Na końcu trzeba dodać, że choć Filmotatnik nie odróżnia kategorii „najlepszy dźwięk” i „najlepszy montaż dźwięku” to jedno i drugie podobało mu się w „Nowym początku”.

P.P.S. Najbardziej zaskakujące w tegorocznych Oscarach jest to, że Filmotatnik nie oglądał żadnego (!) filmu nominowanego w kategorii „najlepsze efekty specjalne”.



16:28, kubadybalski , pitu pitu
Link Dodaj komentarz »
piątek, 24 lutego 2017

(Captain Fantastic, 2016)

Rezyseria: Matt Ross

Scenariusz: Matt Ross

Grają (ci istotni): Viggo Mortensen, Frank Langella, Steve Zahn

8/10

Film spinają klamrą dwie rodzinne sceny. Pierwsza to rodzinne polowanie na jelenia. Ostatnia, to rodzinne śniadanie, przed pójściem dzieci do szkoły. Spokojnie, ani jedna ani druga nie wygląda tak, jak moglibyście się tego spodziewać. Albo inaczej. Wygląda, ale cały ich kontekst nie odpowiada waszym wyobrażeniom. Wszystko co pomiędzy, co prowadzi od jednej sceny do drugiej, to fascynująca podróż między tym co generalnie uważa się za dobre życie, a tym, co w skrytości ducha każdy z (nas?) pracujących w korporacjach/firmach/urzędach/instytucjach rozumie przez stwierdzenie „rzucić w p...du i wyjechać w Bieszczady”. Główny bohater, za którego Viggo Mortensen dostał oscarową nominację, budzi sympatię, bo robi to, czego prawie każdy chciałby spróbować. Tylko on nie próbuje. Robi to na całego, w dodatku mu to wychodzi.

Nie dziwcie się pewnemu chaosowi w poprzednim akapicie, bo „Capitain Fantastic” to jeden z tych filmów – i to jego olbrzymia zaleta - którego na dobrą sprawę nie da się opowiedzieć, trzeba go zobaczyć. Nie da się, bo film wywraca do góry nogami stereotypy, a gdyby zacząć o nim opowiadać słuchacz, właśnie przez nie próbowałby sobie wyobrazić o co chodzi. I uznałby, że to jakaś bzdura. Tymczasem to wzorowo poprowadzona konfrontacja dwóch światów. Coś jak „Tańczący z wilkami”, albo serial „Szogun”, tyle że dzieje się w sercu dzisiejszej Ameryki. Dla Matta Rossa przyniosło to nagrodę za reżyserię w sekcji Un Certain Regard na zeszłorocznym festiwalu w Cannes, a powinno nominację (lub dwie) do złotego ludzika.

Scena warta uwagi:

Bardzo ich dużo. Ale najbardziej reprezentatywne dla całego filmu są te w domu wujostwa całej rodziny Cashów – i ta przy stole i ta związana z pytaniem o „Bill of Rights”.

P.S. W Polsce film ma wejść do kin 10 marca, czyli rok z kwartałem po premierze na festiwalu w Sundance. To skandal.

poniedziałek, 20 lutego 2017

(Moonlight, 2016)

Reżyseria: Barry Jenkins

Scenariusz: Barry Jenkins, Tyrell Alvin McCraney na podstawie sztuki „In Moonlight Black Boys Look Blue” McCraneya

Grają (ci istotni): Naomie Harris, Mahershala Ali, Janelle Monae, Andre Holland

7/10

Film, który przekonuje, że nawet handlarze narkotyków mogą być dobrymi ludźmi o głębokim wnętrzu. Tematy są dwa. Pierwszy to właśnie narkotyki i ten jest poruszający, w czym duża zasługa nominowanej do Oscara Naomie Harris. Filmotatnik nie spodziewał się, że Brytyjka jest w stanie wyjść poza role kapłanki z „Piratów z Karaibów” czy Moneypenny z najnowszych „Bondów”. A grając matkę głównego bohatera jest najjaśniejszym punktem filmu. Drugi temat, żeby nie zdradzać za dużo, określmy jako dorastanie. I ten choć niezły, czasami sprawia wrażenie nieco naciąganego.

Życie Chirona, nazywanego też „Małym”, albo „Czarnym” widz ogląda w trzech odsłonach, z których każda zatytułowana jest imieniem lub jednym z dwóch przezwisk małomównego chłopaka, głównego bohatera. Chiron w żadnej z trzech odsłon nie radzi sobie specjalnie dobrze, ale ma to szczęście, że trafia na dobrych ludzi, którym na nim zależy. Na dobrą sprawę w „Moonlight” nie ma sensacji czy skrajności. Chłopak ani nie stacza się na samo dno, choć ma ku temu wszelkie warunki, ani całość nie kończy się górą pieniędzy i życiem długo i szczęśliwie. Ot tak, gdy jest naprawdę źle zdarza się coś dobrego, a gdy wszystko wygląda dobrze, trafia się jakaś mała katastrofa. W sumie jak w życiu. Choć na dobrą sprawę przypadki Chirona starczyłyby na pokaźną książkę (albo film) efektem jest dość zwyczajna historia. I ten brak sensacji jest chyba największą zaletą ”Moonlight”. Trzyma widza przy ziemi.

Scena warta uwagi:

Ostatnia scena najlepszej z części filmu, czyli pierwszej. Wszystko prowadzi w jej kierunku i szczerze mówiac nie pamiętam filmowego handlarza narkotyków, który stanąłby przed takim dylematem.

P.S. Wszystkie filmy z nominacją obejrzane. Sprawa jasna. Według Filmotatnika Oscara powinien dostać „Nowy początek”, choć jeśli dostałby go „Manchester by the Sea” nie byłoby wstydu.

1. „Nowy początek” - 9/10

2. „Manchester by the Sea” - 8/10

3. „La La Land” - 8/10

4. „Aż do piekła” - 7/10

5. „Moonlight” - 7/10

6. „Ukryte działania” - 6/10

7. „Lion. Droga do domu” - 6/10

8. „Fences” - 6/10

9. „Przełęcz ocalonych” - 2/10

22:32, kubadybalski , dramat
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 19 lutego 2017

(Fences, 2016)

Reżyseria: Denzel Washington

Scenariusz: August Wilson na podstawie własnej sztuki pod tym samym tytułem

Graja (ci istotni): Denzel Washington, Viola Davis

6/10

Denzel Washington wyreżyserował sam siebie w ekranizacji nagrodzonej, m.in. Pulitzerem, sztuki teatralnej pod tym samym tytułem. Przenoszenie sztuk teatralnych na ekran wiąże się z ryzykiem, że jeśli scenarzysta nie będzie chciał zbyt wiele zmieniać, efekt końcowy za bardzo będzie przypominał przedstawienie, a za mało film. A to jednak dwa zupełnie odmienne rodzaje sztuki, przeznaczone do opowiadania innych historii, oferujące inne narzędzia, a skoro tak, to i wymagające od twórców, by z nich korzystać. Jeśli jednak scenariusz pisze autor sztuki, to trudno się dziwić, że potem oglądamy na ekranie teatr telewizji. Prawie wszystko dzieje się w trzech miejscach - ogródku za domem głównego bohatera, w jego kuchni i dużym pokoju, a także na ganku. August Wilson się nie wysilił, a szkoda, skoro dostał zupełnie inne możliwości niż, te które daje scena. Oglądając to przez dwie godziny, ma się olbrzymie poczucie ograniczenia (tytuł, w tym względzie, pasuje) i bardzo to przeszkadza.

Historia nie jest skomplikowana. Główny bohater to głowa rodziny, żyjąca w uporządkowanym świecie, na który zresztą przez całe, niełatwe życie solidnie zapracował. Rzecz w tym, że ta rodzina zaczyna mu się rozłazić. A jak się potem okaże, również z jego winy. Jest to więc typowy amerykański film obyczajowy o konflikcie pokoleń w czasach zmian społecznych i kulturowych (rzecz dzieje się na przełomie lat 50-tych i 60-tych). Tyle tylko, że nie jest to biała, bogata nowojorska rodzina, ale Afroamerykanie z przedmieść Pittsburga. Ani to dobre, ani złe. Z oscarową nominacją nieco na wyrost, choć film ratują dwie główne role. Ale, jak już wspomniano na początku. Washington i Davis zasłużyli bardziej na nagrody teatralne niż filmowe.

Scena warta uwagi:

Właściwie wszystkie z Denzelem Washingtonem. Nie ma tam niczego, czego nie pokazałby w innych filmach, ale i tak jest fajne.

P.S. "Fences" zbytnio nie zmieniły klasyfikacji oscarowej

1. „Nowy początek” - 9/10

2. „Manchester by the Sea” - 8/10

3. „La La Land” - 8/10

4. „Aż do piekła” - 7/10

5. „Ukryte działania” - 6/10

6. „Lion. Droga do domu” - 6/10

7. „Fences” - 6/10

8. „Przełęcz ocalonych” - 2/10

Do obejrzenia: „Moonlight”.

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 31
Zakładki:
Filmotatnik gdzie indziej
Tagi